Seçme Hikayeler “BANYONUN SOĞUK DUVARI”

Zifiri karanlıktı.

Ezanın sesi karanlığı deliyordu ve parmak uçları alışagelmiş buruşukluğa erişmişti. Banyo duvarı soğuktu. Eline düşmüş saç teli ıslaktı ancak yalnız değildi. Dökülmeler bir o kadar sosyal, birey ise bir o kadar hiç’ti.

Hiçliğe erişmenin huzuru onu peygamberler kadar itaatkar, gökyüzü kadar çok, insan ömrü kadar kısa yapmıştı. Duygusal bir bağ kurmuştu su ile. Yaratıcının emrettiği ayeti zikrediyor anne rahmindeki suyunda dönüyordu sanki.

Boynuna damlayan suyu izledi, kıvrımlarını takip ediyor ve yerin kara bulutu oluyordu. Anlatılan kadar karışık değildi aslında.

Toprak kokusu aldı. Dışarıda da yağmur yağıyordu. Bir avuç su aldı. Onda boğulabilirdi. O ise letaiflerini temizledi.

Yobaz değildi. Yaşayacak kadar bilge, etliyi sütlüyü rahatsız etmeyecek kadar enteldi.

Kadın mıydı? Kadın olacak kadar karmaşık mıydı yapısı? Kutsal ve bir o kadar da narin miydi kalbi?

Erkek miydi? Adam olacak kadar güçlü roller yüklemiş miydi kendine? Dikmiş miydi zihin ile kalbi?

Yoksa cinsiyette üçüncü tekil şahıs mıydı? Kategorisini kendi yaratmış, sebeplerini neden bulmuş bir “şey” miydi?

Önemli miydi cinsiyeti? Gecenin köründe banyoda biri vardı. İzliyordu kendini. Dram filmlerindeki sahneler gibi suyun sesini dinliyor tenine suyu emrediyordu. Sudan sebeplerle yazılmış bir senaryonun giriş ve gelişmesiydi.

Güneş doğmuştu, uyuya kaldı.

Teni ıslaktı, uykusu ise ölü kadar derindi.

“Nedeni neydi ki?” diye sordu banyonun soğuk duvarları. Azalmadı hiçlik. Senaryo buraya kadardı. Buruşuk ellere sordu, cevap alamadı.

Çıplak ten, cevap verecekmiş gibi oldu bir ara, ancak kafasına düşen su damlası onu derin uykuya fırlattı.

Giderken akan cevaplar, özgürlüğe kavuşan yoldu.

Bir insan hiçliği kırk gün yolculuk etti.

Denizin kıyısına ulaştı.

Dalga başka birini daha hiç eyledi.

Peki sen ne zaman hiç olacaksın?

Alper Murat KİRPİK – Acayip Rüyalar Mecmuası